معالجه دارویی نارسایی قلب
داروهای آیتم به کارگیری در نارسایی قلب متنوع و از مجموعه های گوناگون دارویی میباشند که هر مورد اثرات گوناگون و منحصربهفرد به خویش را دارا هستند. نکته مهم این که در زمینه ی نارسایی قلب دارویی که سبب ساز بهبودی و معالجه بیماری خواهد شد نیست و به مکان معالجه بیماری ، بیشتر مشاجره بر رمز "در دست گرفتن" بیماری و علایم ناشی از آن میباشد. به طور طبیعیً غیر از مورد ها زود گذر و قابل رجوع و برگشت نارسایی قلبی در بقیّه مورد ها در صورتیکه اقدامات مراقبتی و کنترلی دارویی و غیردارویی انقطاع گردد یا این که کاهش داده گردد، مجدداً علایم بیماری برخواهد گشت. لذا درخصوص نارسایی قلبی می بایست حفظ مداوم و پیگیر داشت و هرگونه تغییرو تحول در نوع و ترازو داروها می بایست زیر لحاظ پزشک متخصص قلب شکل گیرد.
داروهای آیتم به کارگیری در در اختیار گرفتن نارسایی قلبی، در روند متعدد بیماری گوناگون میباشند و بسته به شدّت بیماری و دلیل ساخت و ساز کننده آن، می قدرت از داروهای مختلفی به کار گرفت.
نارسایی خرابّ قلبی
در نارسایی خرابّ قلبی و درحالتی که نارسایی قلب بسیار شدید باشد و تجمّع بسیار زیاد مایع در ریه ها بازدارنده تنفّس و اکسیژن رسانی به تن گردد، یا این که افت فشارخون شدید وجود داشته باشد، مریض در قسمت ویژه بستری گردیده و از داروهای تزریقی برای معالجه موقعیت حاد و "ادم ریه" او به کار گیری میشود. مانند:
داروهای ادرارآور مانند فورزماید (لازیکس).
داروهای گشاد کننده عروق مانند نیتروگلیسرین.
داروهای تقویت ماهیچه ها قلب مانند آدرنالین ، نورآدرنالین ، دوپامین ، دوبوتامین و میلرینون.
در مرحله خراب بیماری شاید ما یحتاج باشد مریض اکسیژن اخذ کند یا این که به دستگاه های یاری تنفسی (ونتیلاتور) متصل گردد.
نارسایی قلبی مزمن
در وضعیت استوار و پس از برطرف شدن موقعیت وخیمّ بیماری از داروهای خوراکی برای معالجه و در اختیار گرفتن نارسایی قلب به کارگیری میگردد.
برخی از این داروها در معالجه نارسایی قلب ضروری می باشند و استعمال منظم از آن ها - حتی وقتی که مریض علایم نارسایی قلب را ندارد - موجب بهبود کارکرد قلب و ارتقاء ارتفاع قدمت مریض میگردد. در برخی مورد ها دکتر معالج در زمان نظارت قلب به جهت دیگر یا این که در فرایند چکاپ تندرست قلب متوجه نارسایی قلب میگردد ، سوای آن که شخص علایمی از نارسایی قلب داشته باشد. مطالعات متفاوت علمی نشانه داده اند که به کارگیری از برخی داروها حتیدر مرحله بی نماد نارسایی قلب هم موجب افزایش عملکرد قلب و ارتقاء ارتفاع قدمت شخص میشوند. لذا این اشخاص و مجموع بیماران با نارسایی قلبی بایستی این داروها را به کار گیری کنند ، مگر این که به جهت فشارخون تحت یا این که دلایل دیگر به وسیله دکتر تجویز نشده باشد. مانند:
داروهای مهارکننده ACE
داروهای خانواده مهار کننده ACE از قبیل کاپتوپریل ، لیزینوپریل ، انالاپریل. این داروها موجب کاهش فشار عروق و معدود کردن نیروی مقاوم در قبال قلب میشوند و موجب میشوند تا قلب شل خیس خون را از قلب بیرون کند. از این داروها مشترکاً می قدرت برای معالجه فشارخون بالا که در بیماران نارسایی قلب هم به وفور مشاهده می شود ، بهره برد.
داروهای تیم ARB
داروهای خانواده ARB از قبیل لوزارتان هم با سازوکار اثری شبیه با داروهای خانواده مهار کننده آنزیم ACE به کاهش علایم نارسایی قلب امداد می نمایند.
داروهای مجموعه MRA
داروهای MRA از قبیل اسپیرنولاکتون (آلداکتون) ، اپلرنون. این داروها از یک طرف خواص ادرار آوری داراهستند و آب انباشته شده در تن را دفع می نمایند و از طرف دیگر سبب ساز کاهش جراحت به بافت قلب و کاهش فیبروز آن میشوند و در درازمدت به ویژه در بیماران دیابتی به کاهش مرگ و میر و ناتوانی قلب امداد می نمایند.
نکته قابل توجه: بیمارانی که از مجموعه داروهای فوق استعمال می نمایند ، به ویژه یک سری دارو با هم ، می بایست مواظب ارتقاء بیش تر از حد پتاسیم خون خویش باشند.
مهارکنندههای گیرنده بتا
داروهای خانواده بتابلوکر از قبیل : کارودیلول ، متورال سوکسینات و بیزوپرولول. این گروه از داروها با کاهش تعداد ضربان قلب و دوری از ارتقا آن با کار ، موجب کاهش نیاز قلب به اکسیژن و ارتقا راندمان انقباضی سلول های قلبی میشوند.
تیم دیگری از داروها می باشند که بر حسب نیاز و علایم مریض تجویز میشوند و دکتر معالج بعداز پژوهش و معاینه مریض شاید مقدار آنهارا کاهش یا این که ارتقا دهد و یا این که حتی مصرف آنهارا جدا کند مانند:
داروهای ادرار آور
داروهای ادرار آور از قبیل فورزماید ، تریامترن و هیدروکلرتیازید. این داروها با دفع سدیم و نمک از تن موجب دفع آب از تمامی ها و کاهش احتباس آب در تن میشوند. به طور طبیعی در بیمارانی که در مصرف نمک توجه نمیکنند ، مقادیر بیشتری از این داروها نیاز خواهد بود و به نسبت کاهش مصرف سدیم و نمک از ترازو موردنیاز این گروه از داروها هم کاسته گردد.
دیگوکسین
داروهای مشوق قلب از قبیل دیگوکسین. این دارو با سازوکار غامض ای سبب ساز ارتقا اقتدار انقباضی قلب می شود ، لیکن با اعتنا به اینکه درصورتی که بیشتراز مقدار ما یحتاج برای تن استفاده شود ، عوارضی مانند آریتمی میتواند داشته باشد مورد نیاز میباشد بیماران به طور عصر ای -برای مثال هر دو ماه یکبار- واحد سنجش داروی جانور در خون را اندازه گیری کنند تا براساس آن معیار مصرف دارو تهیه خواهد شد. این دارو جزء داروهای حساس بوده و در مصرف آن می بایست از مصرف کمتر یا این که بیشتر از حد پیشنهاد گردیده احتیاط نمود.
اما در کنار داروهای لازم برای معالجه نارسایی قلب موردنیاز میباشد ما یحتاج میباشد بیماران بقیه داروهایی را که دکتر معالج برای معالجه بقیه بیماری های قلبی تجویز نموده است را هم مصرف کنند. اگرچه با ارتقاء تعداد داروهای مصرفی احتمال تداخل دارویی به ویژه در اشخاص مسن ارتقا پیدا می نماید اما برای بعضی بیماری های خاص از قبیل تنگی عروق کرونر ، روزنه های تصنعی ، فشارخون بالا ، بالا بودن چربی خون ، دیابت و معالجه لخته وریدهای پا یا این که آمبولی ریه داروهای دیگری مورد نیاز میباشد که بایستی پایین لحاظ دکتر ادامه یابند.
احتیاط !!
بیمارانی که نارسایی قلب داراهستند پیش از استارت هر داروی جدیدی (به وسیله بقیه پزشکان و برای بقیه بیماریها) می بایست برای دوری از تداخل دارویی با دکتر معالج خویش مشورت کردن کنند.
بعضا از داروها هم می باشند که برای نارسایی قلب مضر میباشند و مصرف آنها حتی برای کوتاه بازه قادر است موجب از در دست گرفتن بیرون شدن علایم بیماری و بدحال شدن بیماران با نارسایی قلب گردند ، برای مثال:
داروهای بلوک کننده کلسیم بنام وراپامیل و دیلتیازم
داروهای بلوک کننده رسپپتورهای بتا مانند پروپرانولول ، آتنولول
داروهای NSAID که برای برطرف کردن درد به کارگیری میشوند مشتمل بر دیکلوفناک ، ایبوبروفن ، سلکوکسیب ، ایندومتاسین و ناپروکسن.
داروهای پرتودرمانی

علائم هشدار دهنده ایست قلبی در مقابل حمله قلبی